- 1804 – 1813թ. Ռուս պարսկական առաջին պատերազմ, Գյուլիստանի պայմանագիր:
Ռուս-պարսկական առաջին պատերազմը տեղի է ունեցել 1804-1813 թվականներին։ Այն ավարտվել է Գյուլիստանի պայմանագրի կնքմամբ։
Պատերազմի հիմնական պատճառը Ռուսական կայսրության ձգտումն էր ամրապնդել իր դիրքերը Հարավային Կովկասում և Կասպից ծովի ափամերձ շրջաններում։ Պատերազմն ընթացել է փոփոխական հաջողություններով, սակայն ռուսական կայսրությունը կարողացել է գրավել մի շարք կարևոր տարածքներ։
1813 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Ղարաբաղի Գյուլիստան գյուղում կնքվել է Գյուլիստանի պայմանագիրը, որով Պարսկաստանը Ռուսաստանին է զիջել.
- Դաղստանը,
- Վրաստանը,
- Աբխազիան,
- Արցախը,
- Հայաստանի մի մասը,
- Ադրբեջանի մեծ մասը։
- 1826 – 1828թ. Ռուս պարսկական երկրորդ պատերազմ, Թուրքմենչանի պայմանագիր:
1826-1828 թվականների ռուս-պարսկական պատերազմը տեղի է ունեցել Ռուսական կայսրության և Ղաջարական Պարսկաստանի միջև։ Այն սկսվել է Պարսկաստանի նախաձեռնությամբ, որը ձգտում էր վերականգնել Գյուլիստանի պայմանագրով (1813 թ.) կորցրած տարածքները։
Պատերազմի ընթացքը.
- 1826 թվականի հուլիսին պարսկական բանակը ներխուժեց ռուսական վերահսկողության տակ գտնվող տարածքներ։
- Պարսկական զորքերը պաշարեցին Շուշիի բերդը, սակայն ռուսական կայազորը հերոսաբար դիմադրեց։
- Ռուսական բանակը գեներալ Իվան Պասկևիչի հրամանատարությամբ հակահարձակման անցավ և մի շարք հաղթանակներ տարավ։
- 1827 թվականին ռուսական զորքերը գրավեցին Երևանը և Թավրիզը։
- Պարսկաստանը ստիպված եղավ հաշտության պայմանագիր կնքել։
Թուրքմենչայի պայմանագիրը.
- 1828 թվականի փետրվարի 10-ին (22) Թուրքմենչայ գյուղում կնքվեց հաշտության պայմանագիրը։
- Պարսկաստանը Ռուսաստանին զիջեց Երևանի և Նախիջևանի խանությունները։
- Արաքս գետը դարձավ Ռուսաստանի և Պարսկաստանի միջև նոր սահմանը։
- Պարսկաստանը Ռուսաստանին վճարեց 20 միլիոն ռուբլի ռազմատուգանք։
- Ռուսաստանը Կասպից ծովում նավատորմ պահելու բացառիկ իրավունք ստացավ։
- 1806 – 1812թ. Ռուս թուրքական առաջին պատերազմ, Բուխարեստի պայմանագիր:
1806-1812 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմն ավարտվել է Բուխարեստի պայմանագրով, որը կնքվել է 1812 թվականի մայիսի 28-ին։ Այս պայմանագիրը կարևոր նշանակություն է ունեցել Հարավային Կովկասի և Բալկանների համար։
Տարածքային փոփոխություններ.
- Ռուսաստանին անցավ Բեսարաբիան, որը նախկինում Մոլդովական իշխանության մաս էր կազմում։ Սա Ռուսաստանին ապահովեց ելք դեպի Դանուբ գետ։
- Օսմանյան կայսրությունը ճանաչեց Ռուսաստանի իրավունքները Աբխազիայի նկատմամբ։
Սերբիայի կարգավիճակը.
- Սերբիան ստացավ ներքին ինքնավարություն, ինչը կարևոր քայլ էր դեպի նրա հետագա անկախություն։
Վալախիան և Մոլդովան.
- Ռուսաստանը վերադարձրեց Օսմանյան կայսրությանը նախկինում գրաված Վալախիան և Մոլդովան (բացառությամբ Բեսարաբիայի)։
- 1828 – 1829թ. Ռուս թուրքական երկրորդ պատերազմ, Արդիանուպոլսի պայմանագիր:
1828-1829 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմը հերթական հակամարտությունն էր Ռուսական կայսրության և Օսմանյան կայսրության միջև։ Այն ավարտվեց 1829 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Ադրիանապոլսում կնքված հաշտության պայմանագրով։
Ադրիանապոլսի պայմանագիրը.
- Ռուսաստանին անցան Դանուբի գետաբերանը, Սև ծովի կովկասյան ափերը (մինչև Բաթումից հյուսիս), Ախալցխան և Ախալքալաքը։
- Թուրքիան ճանաչեց Հունաստանի անկախությունը, ինչպես նաև Սերբիայի, Մոլդովայի և Վալախիայի ինքնավարությունը։
- Պայմանագրի 13-րդ հոդվածով թույլատրվում էր հայերի գաղթը Ռուսաստանին անցած տարածքներից։
- 1877 – 1878թ. Ռուս թուրքական երկրորդ պատերազմ, Սան Ստեֆանոյի պայմանագիր, Բեռլինի վեհաժողով,
1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմը հանդիսանում է կարևոր շրջադարձային իրադարձություն 19-րդ դարի պատմության մեջ։ Այն մեծ ազդեցություն ունեցավ ոչ միայն Բալկանյան թերակղզու և Հարավային Կովկասի քաղաքական լանդշաֆտի, այլև ընդհանրապես միջազգային հարաբերությունների վրա։
Սան Ստեֆանոյի պայմանագիր (1878 թ. մարտի 3).
- Պայմանագիրը կնքվեց Ռուսաստանի և Օսմանյան կայսրության միջև պատերազմի ավարտից հետո։
- Այն նախատեսում էր Բուլղարիայի մեծ իշխանության ստեղծում, որը մեծապես կախված կլիներ Ռուսաստանից։
- Սերբիան, Չեռնոգորիան և Ռումինիան ստացան լիակատար անկախություն։
- Ռուսաստանը ստացավ տարածքային ձեռքբերումներ Կովկասում (Կարս, Արդահան, Բաթում)։
- 16-րդ հոդվածով նախատեսվում էր Արևմտյան Հայաստանում բարեփոխումների իրականացում, սակայն այն չուներ հստակ մեխանիզմներ։
1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմը հանդիսանում է կարևոր շրջադարձային իրադարձություն 19-րդ դարի պատմության մեջ։ Այն մեծ ազդեցություն ունեցավ ոչ միայն Բալկանյան թերակղզու և Հարավային Կովկասի քաղաքական լանդշաֆտի, այլև ընդհանրապես միջազգային հարաբերությունների վրա։
Պատերազմի պատճառները.
- Բալկանյան ժողովուրդների ազգային-ազատագրական շարժումների վերելքը։
- Ռուսաստանի ձգտումը՝ ուժեղացնել իր ազդեցությունը Բալկաններում և Հարավային Կովկասում։
- Օսմանյան կայսրության թուլացումը և նրա ներքին հակասությունները։
Սան Ստեֆանոյի պայմանագիր (1878 թ. մարտի 3).
- Պայմանագիրը կնքվեց Ռուսաստանի և Օսմանյան կայսրության միջև պատերազմի ավարտից հետո։
- Այն նախատեսում էր Բուլղարիայի մեծ իշխանության ստեղծում, որը մեծապես կախված կլիներ Ռուսաստանից։
- Սերբիան, Չեռնոգորիան և Ռումինիան ստացան լիակատար անկախություն։
- Ռուսաստանը ստացավ տարածքային ձեռքբերումներ Կովկասում (Կարս, Արդահան, Բաթում)։
- 16-րդ հոդվածով նախատեսվում էր Արևմտյան Հայաստանում բարեփոխումների իրականացում, սակայն այն չուներ հստակ մեխանիզմներ։
Բեռլինի վեհաժողով (1878 թ. հունիս-հուլիս).
- Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի պայմանները անհանգստացրին եվրոպական մեծ տերություններին, հատկապես Անգլիային և Ավստրո-Հունգարիային։
- Բեռլինում հրավիրվեց վեհաժողով, որի նպատակն էր վերանայել Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի պայմանները։
- Վեհաժողովի արդյունքում Բուլղարիայի տարածքը կրճատվեց, և նրա կախվածությունը Ռուսաստանից թուլացավ։
- Ավստրո-Հունգարիան ստացավ Բոսնիա և Հերցեգովինայի կառավարման իրավունքը։
- Հայկական հարցը քննարկվեց, սակայն որոշիչ քայլեր չձեռնարկվեցին։ 16-րդ հոդվածը փոփոխվեց և բարեփոխումները դրվեց եվրոպական տերությունների վերահսկողության տակ, ինչը փաստացիորեն ձախողեց դրանց իրականացումը։
- Արևելյան հարց – Հայկական հարց
Արևելյան հարց.
- Արևելյան հարցը վերաբերում էր Օսմանյան կայսրության թուլացմանը և դրա հետևանքով առաջացած քաղաքական խնդիրներին։
- Եվրոպական մեծ տերությունները (Ռուսաստան, Անգլիա, Ֆրանսիա, Ավստրո-Հունգարիա) ձգտում էին ազդեցություն ձեռք բերել Օսմանյան կայսրության տարածքում՝ շահագործելով նրա թուլությունը։
- Արևելյան հարցը ներառում էր Բալկանյան թերակղզու ժողովուրդների ազգային-ազատագրական պայքարը, ինչպես նաև Ռուսաստանի և Օսմանյան կայսրության միջև հակամարտությունները։
Արևելյան հարցը և Հայկական հարցը սերտորեն փոխկապակցված են 19-րդ դարի միջազգային հարաբերություններում։
Արևելյան հարց.
- Արևելյան հարցը վերաբերում էր Օսմանյան կայսրության թուլացմանը և դրա հետևանքով առաջացած քաղաքական խնդիրներին։
- Եվրոպական մեծ տերությունները (Ռուսաստան, Անգլիա, Ֆրանսիա, Ավստրո-Հունգարիա) ձգտում էին ազդեցություն ձեռք բերել Օսմանյան կայսրության տարածքում՝ շահագործելով նրա թուլությունը։
- Արևելյան հարցը ներառում էր Բալկանյան թերակղզու ժողովուրդների ազգային-ազատագրական պայքարը, ինչպես նաև Ռուսաստանի և Օսմանյան կայսրության միջև հակամարտությունները։
Հայկական հարց.
Հայկական հարցը հանգեցրեց հայերի զանգվածային ջարդերին Օսմանյան կայսրությունում, որոնց գագաթնակետը եղավ Հայոց ցեղասպանությունը 1915 թվականին։
Հայկական հարցը Արևելյան հարցի բաղկացուցիչ մասն էր։
Այն վերաբերում էր Արևմտյան Հայաստանում հայերի վիճակին և նրանց ազգային-ազատագրական պայքարին։
Հայերը ձգտում էին ազատագրվել Օսմանյան կայսրության լծից և ստեղծել անկախ պետություն։
Հայկական հարցը միջազգայնացվեց 1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից հետո, երբ Սան Ստեֆանոյի և Բեռլինի պայմանագրերում ներառվեցին հայկական բարեփոխումների վերաբերյալ հոդվածներ։
Սակայն, եվրոպական տերությունները չցանկացան լուծել Հայկական հարցը, քանի որ դա կխախտեր նրանց շահերը Օսմանյան կայսրությունում։
Արևելյան հարցը հիմք ստեղծեց Հայկական հարցի առաջացման համար։
Եվրոպական տերությունները օգտագործում էին Հայկական հարցը՝ Օսմանյան կայսրության վրա ճնշում գործադրելու համար։ Սակայն, նրանք չցանկացան լուծել Հայկական հարցը, քանի որ դա կհակասեր նրանց շահերին։
- Խրիմյան Հայրիկի մասին փոքր ուսումնասիրություն
- Խրիմյանը ծավալել է եռանդուն գործունեություն հայ գյուղացու ծանր վիճակը թեթևացնելու, թուրք և քուրդ աղաների, պետական պաշտոնյաների հարստահարությունները սահմանափակելու ուղղությամբ։
- Ժողովուրդը Մկրտիչ Խրիմյանին մեծարել է «Հայրիկ» պատվանունով։
- Ժողովրդանվեր գործունեության համար թուրքական կառավարությունը նրան համարել է «վտանգավոր անձնավորություն»։
Խրիմյան Հայրիկը կարևոր դեր է ունեցել հայ ազգային-ազատագրական շարժման մեջ։ Նա հայտնի է իր հայրենասիրական ճառերով և գրվածքներով, որոնք ոգեշնչել են հայ ժողովրդին պայքարել իր իրավունքների համար։