Այս տարվա ամառը իմ համար շատ օգտակար և լավ ամառ էր, որովհետև ես կարողացա ամառվա ընթացքում կատարել շատ լավ բաներ։ Գրականության առումով ես հասցրեցի կարդալ շատ գրքեր, որովհետև առաջին գրքումս կարդացի մի լավ արտհայատություն, ըստ որի մարդը խելացի է այն դեպքում երբ նա գիտի քիչ բան շատ բանի մասին այլ ոչ թե շատ բան քիչ բանի մասին։ Այդ արտահայտությունը պահելով իմ մտքում ես սկսեցի իմ ամառային ընթերցանության փուլը։ Առաջին գիրքը, որտեղ հենց այդ արտհայատությունը գրված էր դա «Հարուստ հայրիկ, աղքատ հայրիկ» ֆինանսական խուրհուրդների գիրք էր։ Գիրքը կարդացի անգլերեն օնլայն տարբերակով։ Նաև հետաքրքիրն այն էր, որ ամբողջ երկու հարյուր և ավել էջանոց գիրքը կարդացի գրեթե տաս օրում մեր դեպի Եվրոպա(Իտալիա, Ֆրանսիա, Մոնակո) ճամփորդությայն ընթացքում։ Նաև հետաքրքիր փաստ այդ ճամփորդությունից՝ մենք նաև այցելեցինք Վենետիկի մոտակայքում գտնվող Սան Ղազարոս կղզին, որում էր նաև գտնվում Մխիթար Սեբաստացիի ստեղծած Մխիթարան միաբանությունը։ Ինչևէ այդ ֆինանսական գրքից հետո որոշեցի, որ կարդալուն պետք է համատեղեմ իմ անգլերենի գիտելիքները ստուգելը և լավացնելը։ Դա անում էի գրքերը անգլերենով կարդալով։ Երկրորդ գիրքը դա Դանիել Դեֆոյի գրած ամենահայտնի գրքերից մեկն էր ՝ «Ռոբինզոն Կրուզոն»։ Ես շատ էի լսել այդ գրքի մասին և նայել էի մի քանի ֆիլմ այդ պատմության մասին, բայց հնարավորություն չէի ունեցել այն կարդալու։ Գիրքը շատ հետաքրքրիր էր, բայց կարծում եմ իմ ընթերցանությունը փչացրեց այն փաստը, որ ես արդեն ֆիլմերը նայել էի և գիտեի ամբողջ կատարվելիքը, սակայն դուրս շատ եկավ և բոլորին խորուրդ կտամ։ Շատ ազատ ժամանակ ունենալու պատճառով կարդացի նաև «Սպանություն արևելյան ճեպընթացում» Ագաթա Քրիստիի գիրքը։ Գիրքը ինձ շատ դուր եկավ և այն փաստը որ սպանության հետ կապված էին նավում գտվող բոլոր մարդիկ բացառությամբ մի քանի հոգու գիրքը շատ ավելի հետաքրքրաշարժ և հեշտ ընթերցվող էր դարձնում։ Այդ գիրքը վերջացնելուց հետո դարակներիցս մեկում գտա մի գիրքը որ 1-2 տարի առաջ նվեր էի ստացել և չէի կարդացել։ Այդ գիրքը՝ «20 հազար լյո ջրի տակ» գիրքն էր, որը գրել էր Ժյուլ վեռնը։ Գիրքը բավականին մեծ ծավալ ուներ սակայն կարդացի ընդհամենը 10-15 օրվա ընթացքում։ Գրքի սյուժենն շատ հետաքրքիր էր։ Ինձ հետաքրքրեց հենց այն փաստը, որ մի պրոֆեսոր և նրա օգնական շատ այլ խելացի մարդականց հետ ճանապարհ է ընկնում մի շատ մեծ “կետանմանի” փնտրելու, որը հսկայական նավերի է կործանել, սակայն գտնելուց հետո երեք հոգով ցնցման պատճառով այդ նավից ընկնում են բաց ծովը և արթնանում հենց այդ “կետանման” կենդանու մեջ, որը ընդհանրապես էլ կենդանի չէր այլ դա մի հզորագույ նավ էր, որ կառուցել էր մարդկությունից փախած մի մարդ իր մեծ անձնակազմի շնորհիվ։ Այդ նավի մեջ պրոֆեսորը, իր օգնականը և Նեդը Լենդը(մի ծովագնած) են մնում գրեթե տաս ամիս լինելով ազատ գերության մեջ, որովհետև նավապես Նեմոն նրանց համարում էր իր հավասարը և թողնում, որ օգտվեն նավի և այդ ճամփորդության բոլոր առավելություններից սակայն չէր թողնում գնալ մարդկության մոտ։ Նավապետ Նեմոյի հետ անկացրած այդ գրեթե տաս ամիսների ընթացքում նրանք անցնում են 20 հազար լյո և դրանով էլ պայմանավորված է գրքի անվանումը և այդ ճանապարհորդության ընթացքում նրանք այցելում են թե հարավային բևեռ թե անտարկտիդա թե միջերկրական ծով և թե այլ շատ-շատ տեղեր, որոնց մասին գրում էր պրոֆեսորը։ Սակայն ականատես լինելով մի նավի հետ պատերազին նրանք փախչում են նավից և հայտնվում մի ձկնորսի սովորական տանը։ Գիրքը շատ լավն էր սակայն ես դժգոհ մնացի վերջում, ոռովհետև չստացա այն հարցի պատասխանը թե ինչու է նավապես Նեմոն փախչել մարդկությունից և մի քանի այլ հարցերի պատասխաններ նույնես։ Ամռան վերջի երկու օրվա ընթացքում նաև հասցրի կարդալ «ծաղիկներ Էլջերնոնի համար» գիրքը, որը շատ տարօրինակ գիրք էր, որովհետև այնտեղ կային շատ տառասխալներ, որովհետև գիրքը գրված էր մի շատ ցածր մակարդակի IQ ունեցող մարդու տեսանկյունից։