Նորից երկնքում լողում էր լուսինը: Կաթնավուն լույսի մեջ ուրվագծվում էին լեռները: Քամին շոյում էր տղայի դեմքը, և քաղաքը կանչում էր բյուրավոր լույսերով: Տղան կանգնած էր բլրի գագաթին, նրա մտքում միայն իր երազանքներն էր: Նա զգում էր, որ աշխարհը անսահման է, և ամեն ինչ հնարավոր է աշխատասիրության շնորհիվ: Հեռվում լսվում էր գնացքի ձայնը, որն ցածրանում էր ամեն ակնթարթ: Տղան մտածում էր իր և իր ապագայի մասին, և նրա սիրտը լցվում էր հույսով և հավատով: Լուսինը կարծես ժպտում էր նրան, և նա զգում էր, որ նա մենակ չէ: Տղան որոշեց, որ այլևս չի վախենա, որ կգնա իր բոլոր երազանքների հետևից: Եվ այդ պահին նա զգում էր, որ ամբողջ աշխարհը իր ձեռքերում է: Լուսինը շարունակում էր լողալ երկնքում, իսկ տղայի սիրտը լցված էր անսահման հնարավորություններով: