ՎԻԼՅԱՄ ՍԱՐՈՅԱՆ «ՎԻՐԱՎՈՐ ԱՌՅՈՒԾՆ ՈՒ ԿՐԻԱՆ»

Մեծ հավակնություններ ունեցող փոքր մարդկանց իրենց արժանի տեղը ցույց տալու համար նա մեկ այլ պատմություն էր պատմում որսորդի գնդակից վիրավորված առյուծի մասին, որ ցավից ոռնում էր և մահվան դուռն էր հասել: Առյուծին է մոտենում փոքրիկ, դանդաղաշարժ կրիան և հարցնում.

— Ի՞նչդ է ցավում:

Շարունակությունը

Մամոնտն ու զատիկը

Մի երկրում ապրում էին մի քանի տեսակի կենդաններ որոնք էին՝ քամելյոններն, լորդուներ, (ոչ թունավոր օձեր որոնք թույլ չէն տալիս, որ թունավոր օձեր գան այդ դաշտ որտեղ նրանք էն ապրում) կարիճներ և կրիաներ:պատկերացնում եք, եթե այդ երկրում հայտնվեր ընդամենը մեկ Մամոնտ, մի օր հենց այդպես էլ եղավ, մամոնտը դուրս էր եկել որսի և հարկարծակի կորցրեց իր տուն վերադառնալու ճանապարհը, նա այդպես թափառեց մի քանի օր, որպեսզի գտնի տան ճանապարհը բայց նա շատ էր հեռացել իր տնից: Նա ևս մի քանի օր շարունակեց քայլել դաշտերով բայց արդեն հույս չուներ, որ կգտնի իր տունը, հենց այդ պահին նա տեսավ միձոր որտեղ ապրում էին քամելյոններն, լորդուներ, կարիճներ և կրիաներ (հենց իմ պատմած երկրի մասին է խոսքը): Ի դեպ մոռացա ասեմ, որ մամոնտների երկրում շատ-շատ էին միջատները ու մամոնտի հետ այդ երկրից եկել էր մի զատիկ, հենց, որ մամոնտը իջավ ձորը (դա մի քանի վարկյան տևեց) բոլոր կենդանիները իրար խառնվեցին, զատիկը մամոնտի ականջի տակից իր ցածր ձայնով մամոնտին ասաց.

-Տեսնում ե՞ս մամոնտ եղբայր հենց մեր նման գեղեցիկ կենդանիների են հանդիպում ամեն ձև ուզում են ստորագրություններ վերցնել, նկարվել մեզ հետ և այդպիսի խզիկ-մզիկ բաներ

գիտես, զատիկ քո ասածը ինձ ավելի է տանջում քան այն, որ ես այլևս տուն չունեմ: